Sei sulla pagina 1di 1

DISEQUAZIONI

 IRRAZIONALI:  
1)  CON  1  RADICALE: FORMULE  DERIVATE: FUNZIONE  à  E’  UNA  LEGGE  CHE  ASSOCIA  AD  OGNI   CALCOLO  DEI  VOLUMI: GEOMETRIA  SOLIDA
   A)  INDICE  N  DISPARI:  SI  ISOLA  LA  RADICE  E  SI  ELEVANO  ENTRAMBI   Y  =  K  à  Y1  =  0 POSSIBILE  VALORE  (DOMINIO)  DELLA  VAR  INDIPEND  X,   1)  DETERMINARE  LE  DUE  FUNZIONI   A  =  AREA  V  =  VOLUME    D  =  DIAGONALE
               I  MEMBRI  ALLA  N FUNZIONE  DI  POTENZA: UNO  E  UN  SOLO  VALORE  DELLA  VAR  DIPENDENTE  Y        STUDIANDONE  DOMINIO,  POSITIVITA L  =  LATO    LMA  =  LATO  MAGGIORE
   B)  INDICE  N  PARI:   Y  =  N[X]à  Y1  =  N  X[N  –  1] CALCOLARE  DOMINIO  à  DOENOM  SEMPRE  DIVERSO  0 2)  QUANDO  HO  SCOPERTO  LE  2  F:   LMI  =  LATO  MINORE    H  =  ALTEZZA
   _√[A(X)]  <  B(X)      à    SISTEMA  A  3:  A(X)  >=  0;  B(X)>0;  A(X)  <  [B(X)]  [N] Y  =  Xà  Y1  =  1 ARGOMENTO  RADICE  >=  0  SOLO  CN  INDICE  PARI        CON          F(X)  à  FUNZIONE  CHE  STA  SOPRA R  =  RAGGIO    AP  =  APOTEMA
   _√[A(X)]  >  B(X)    à    SISTEMA    A(X)  >=  0;  B(X)  <  0    UNITO  AL  SISTEMA Y  =  |X|à  Y1  =  X/|X| INDICE  DISPARI    D  =  R    ;    F  ESPONENZIALE  BASE    >  0          G(X)  à  FUNZIONE  CHE  STA  SOTTO CUBO      A  =  6  L[2]    V  =  L[3]    D  =  L  √3
                                                                       B(X)  >=  0;    A(X)  >  (B(X))[N] Y  =  1\Xà  Y1   =    –      1/X[2] DIVERSA  DA  1  ;  F  =  LOG[A]  B      A  >  0  NON  1    B  >  0        V  =  π  |  (F[2](X)  –  G[2](X))  DX PARALL  RETTANGOLO    
2)  CON  2  RADICALI:   Y  =  √Xà  Y1  =  1/2√X NEL  CASO  DI  FUNZIONI  MULTIPLE,  SISTEMA  DI  TUTTI  I   3)  LO  CALCOLIAMO  PRIMA  NELL  ESTREMO   A  =  2(LMA  X  LMI  +  LMA  X  H  +  LMI  X  H)
_√[A(X)]  –  √[B(X)]  <=>  0    à    SISTEMA  A  3:  A(X)  >=  0;      B(X)  >=  0;       Y  =  [N]√Xà  Y1  =  1/N  [N]√(X[N  –  1]) DOMINI  NECESSARI SUPERIORE  POI  GLI  SOTTRAIAMO  IL  RISULT V  =  LMA  X  LMI  X  H
                                                                                                     A(X)  –  B(X)  <=>  0. FORMULA  LOGARITMICA: INIETTIVA:  OGNI  DIVERSA  X  HA  UNA  DIVERSA  Y OTTENUTO  CALCOLANDO  NELL  ESTREMO D  =  √(LMA[2]  +  LMI[2]  +  H[2])
 _√[A(X)]  +  √[B(X)]  <=>  0    à    SISTEMA  A  2:  A(X)  >=  0;  B(X)  >=  0. Y  =  LOG[A]Xà  Y1  =  1/X  LN  A SURIETTIVA:  OGNI  Y  HA  ALMENO  UNA  X  INFERIORE PIRAMIDE  REGOLARE  RETTA  
 _√[A(X)]  <=>  √[B(X)]  ±  A    à  STESSO  SISTEMA  A  2; Y  =  LN  Xà  Y1  =  1/X BIETTIVE  O  BIUNIVOCA:  INIETTIVA  +  SURIETTIVA P  =  PERIMETRO  BASE      
 POI  ELEVO  2  VOLTE  AL  QUADRATO  ENTRAMBE  LE  PARTI  PER   Y  =  LOG[A]  X  àY  =  (1/X)  LOG[A]  E INTORNO  SINISTRO    DA  X0  –  K    A    X0      K  >  0 GONIOMETRIA  E  TRIGONOMETRIA A  =  ((P  X  AP)/2)  +  AREA  BASE
ELIMINARE  TUTTI  I  RADICALI  ED  INTERSECO  LE  SOLUZIONI  CON  QUELLE   FUNZIONE  ESPONENZIALE: INTORNO  DESTRO    DA  X0    A    X0  +  K    K  >  0 SEN  ((π/2)  –  A)  =  COS  A V  =  (AREA  BASE  X  H)  /  3
DEL  SISTEMA. Y  =  A[X]à  Y1  =  A[X]  LN  A INTORNO  COMPLETO    DA  X0  –  K    A  X0  +  K    K>0 COS  ((π/2)  –A)  =  SEN  A CILINDRO  A  =  2π  R  H  +  2π  R[2]
3)  CON  1  VALORE  ASSOLUTO:   Y=E[X]à  Y1  =  E[X] LIMITE  DI  F  IN  X0  INDICA  IL  VALORE  AL  QUALE  TENDE   TG  ((π/2)  –  A)  =  CTG  A  V  =  π  HR[2]
   _  |A(X)|  <  A    à    SISTEMA  A  2:  A(X)  <  A;  A(X)  >      –  A. FUNZIONI  GONIOMETRICHE: LA  F  IN  QUEL  PUNTO.      SE  F  E’  X0  E’  CONTINUA  IN  X0   CTG  ((π/2)  –  A)  =  TG  A CONO    A  =  π  R  AP  +  π  R[2]
   _  |A(X)|  >  A    à  A(X)  >  A    UNITO    A(X)  <  –  A   Y=SENXà  Y1  =  COSX RISULTA  IL  VALORE  F(X0) SEN  ((π/2)  +  A)  =  –  COS  A V  =    (π  H  R[2])  /3      AP  =  √(H[2]  +  R[2])
Y=COSXà  Y  1  =  –  SENX LIMITE  SX  =  PER  VALORI  MIN  DI  X0    LIM[XàX0–] COS  ((π/2)  +  A)  =  –  SEN  A TRONCO  DI  CONO    RM  =  RAGGIO  MIN
FORME  INDETERMINATE  LIMITI: Y=TGXà  Y1 =  1+TG[2]X LIMITE  DX  =  PER  VALORI  MAGG  DI  X0  LIM[XàX0+] TG  ((π/2)  +  A)  =  –  CTG  A A  =    π  AP  (R  +  RM)  +  π  (R[2]  +  RM[2])
_INF  SU  INF  CON  POLINOMI  :  UGUALE  AL  RAPPORTO  DEI  COEFFICIENTI   Y=CTGXà  Y1  =  1/SEN[2]X CONTIUNA  IN  P:  SE  LIM[XàXP]  (F(X))  =  F(XP) CTG  ((π/2)  +  A)  =  –  TG  A V  =    (  π  H  (R[2]  +  RM[2  +  R  RM))  /3
       DI  GRADO  MASSIMO   Y=ARCSEN  Xà  Y1  =  1/√(1-­‐X[2]) E’  CONTINUA  IN  UN  INTERV.  SE  LO  E’  IN  TUTTI  I  PUNTI SEN  ((3π/2)  –  A)  =  –  COS  A SFERA  A  =  4  π  R[2]      V  =  (4  π  R[3])  /3
_  CON  LE  RADICI  à  SEMPRE  RAZIONALIZZARE  PER  POTER  SEMPLIFICARE Y=ARCCOS  Xà  Y  1  =  –  1/√(1-­‐X[2]) DISCONTINUITA  1°  SPECIE:  IN  X0  ESISTONO  E  SONO   COS  ((3π/2)  –  A)  =  –  SEN  A POLIEDRO  REGOLARE    TUTTE  LE  SUE  
_  SE  HO    1  +  –  COSX    LO  MOLTIPLICO  SEMPRE  SIA  AL  NUM  CHE  AL  DEN   Y=ARCTG  Xà  Y1 =  1/1+X[2] FINITI  LIMITI  DX  E  SX  MA  SONO  DIVERSI TG  ((3π/2)  –  A)  =  CTG  A FACCE  SONO  POLIGONI  REGOLARI  
       CAMBIANDO  IL  SEGNO Y=ARCCTG  Xà  Y1  =  –  1/1+X[2] DISCO  2°    IN  X0  ALMENO  1  LIM  NON  ESISTE  O  E’  INF   CTG  ((3π/2)  –  A)  =  TG  A CONGRUENTI        
_  1  /  INF  =  0            1  /  0  =  INF       SOMMA: DISCO  3°  ESISTE  ED  E’  FINITO  LIM[XàX0](F(X))   SEN  ((3π/2)  +  A)  =  COS  A TETRAEDO  4  TRIANGOLI  EQUILATERI
_  0  SU  0  :  DEVO  SEMPRE  SEMPLIFICARE  PER  TOGLIERE  LA  F.I. G(X)  +  F(X)àF1(X)    +  G1(X) MA  F(X0)  NON  ESISTE  O  E’  DIVERSO  DAL  LIMITE COS  ((3π/2)  +  A)  =  SEN  A A  =  L[2]  √3    V  =  (L[3]  √2)  /  12
_HOSPITAL:  SE  HO  UNA  FI  IN  UN  LIMITE  DI  UNA  FRAZIONE,  POSSO PRODOTTO: TG  ((3π/2)  +  A)  =  –  CTG  A OTTAEDRO  8  TRIANGOLI  EQ
DERIVARE  NUMERATORE  E  DENOMINATORE  E  IL  LIMITE  NON  CAMBIA.   F(X)  *  G(X)àF1(X)  G(X)+F(X)  G1(X) STUDIO  DI  FUNZIONI  1  VARIABILE: CTG  ((3π/2)  +  A)  =  –  TG  A A  =  2  L[2]  √3      V  =    (L[3]  √2)  /3
SOLO  CON  LE  FI    0  SU  0  ;    INF  SU  INF      E  CON  0  PER  INF    SOSTITUISCO   RAPPORTO: 1)  CALCOLO  DOMINIO SEN  (π  +  A)  =  –  SEN  A DODECAEDRO  12  PENTAGONI  REG
INF  CON    1/(1/INF)    PERAVERE  0  SU  0 F(X)  /  G(X)àF1(X)  G(X)  –  F(X)   2)  CERCO  SIMMETRIE:  RISPETTO  ASSE  Y     COS  (π  +  A)  =  –  COS  A A=3L[2]√(5(5+2√5))  V=(L[3](15+7√5))/4
                                           PER  G1(X)  /  G2(X)        F(X)  =  F(–  X)  ;  RISPETTO  ORIGINE      F(-­‐X)  =  –  F(X) TG  (π  +  A)  =  TG  A ICOSAEDRO  20  TRINAGOLI    EQ
DISEQUAZIONI  CON  LOGARITMI  ED  ESPONENZIALI FUNZIONE  DI  FUNZIONE: 3)  INTERSEZIONI  CON  GLI  ASSI:  CON  X  à  Y  =  0 CTG  (π  +  A)  =  CTG  A A  =  5  L[2]  √3      V  =  (5  L[3]  (3  +  √5))  /  12
1)  A[X]  <=>  A[Y]  à  X  <=>  Y        SE  A  <  0  CAMBIO  VERSO G(F(X))à  G1(F(X))    F1(X)        CON  X  à  Y  =  0 SEN  (π  –  A)  =  SEN  A
2)  LOG[A]X  <=>  LOG[A]Y  à  X  <=>  Y  CON  X,Y>0;  SE  A<0  CAMBIO  VERSO   Y=LN|X|àY1  =  1   /X 4)  TROVO  DOVE  E’  POSITIVA:  Y  >  0 COS  (π  –  A)  =  –  COS  A RISOLUZIONE  APPROSSIMATA
3)  A[X]  <=>  B    à  X  <=>  LOG[A]  B    SE  A  <  0  CAMBIO  VERSO Y=(F(X))[N]  àY1 =  N  (F(X))  [N  –  1]   5)  INIZIO  IL  GRAFICO TG  (π  –  A)  =  –  TG  A 1)  SEPARARE  LE  RADICI  à  TROVARE  UN  
4)  LOG[A]  X  <=>  B    à  X  <=>  A  ALLA  B  CON  X>0;  SE  A<0  CAMBIO  VERSO                                                      PER  F1(X) 6)  LIMITI  AGLI  ESTREMI  DEL  DOMINIO CTG  (π  –  A)  =  –  CTG  A INTERVALLO  IN  CUI  ESISTE  UN  SOLO  ZERO
A  [F(X)]  àY1 =  A    F(X)  LN  A  F1(X) 7)  EVENTUALI  ASINTOTI  OBLIQUI:  CERCO SEN  (–  A)  =  –  SEN  A 2)  SCEGLIERE  METODO  DI  APPROSSIMAZ
DEFINIZIONI: Y=E[F(X)]  àY1  =  E[F(X)]    *D[F(X)]        M=LIM[Xà+  –  INF]  (F(X)/X) COS  (–  A)  =  COS  A E  NUMERO  DI  ITERAZIONI  I    O  LIVELLO  DI  
DERIVATA  PRIMA:  TROVARE  LA  TANGENTE  AD  UNA  CURVA  IN  UN Y=LN  |F(X)|  àY1  =  F1(X)  /  F(X)        Q=LIM[Xà+-­‐  –  INF]  (F(X)  –  MX)   TG  (–  A)  =  –  TG  A PRECISIONE  DESIDERATA
PUNTO  D(Y=(X0))  =  LIM[DXà0]  ((F(X0+DX)-­‐F(X0))/DX)  :  SIGNIFICATO   8)  CERCO  MAX  MIN  RELATIVI  E  FLESSO  A  TG   CTG  (–  A)  =  –  CTG  A METODO  BISEZIONE    AD  OGNI  PASSAGGIO  
GEOMETRICO    TG    Y  =  F(X)  IN  P  DI  ASCISSA  X0 FORMULE  INTEGRALI        ORIZ:      CALCOLO  DERIVATA  PRIMA  , PARAMETRICHE        A  <>  π  +  2K  π SI  DIVIDE  L’INTERVALLO  IN  2  RESTRINGENDO
INTEGRALE  INDEFINITO:  INSIEME  DI  TUTTE  LE  PRIMITIVE  DI  UNA  F   |  X[N]  =  X[N+1]  /  (N+1)        TROVO  I  PUNTI  IN  CUI  SI  ANNULLA  , SEN  A  =  (2TG  (A/2))  /  (1  +  TG[2](A/2)) IL  CAMPO  DI  RICERCA.      SI  TROVA  IL  PUNTO
DEFINITA  E  CONTINUA  IN  [A;B]  CHE  DIFFERISCONO  PER  UNA  COSANTE |  DX  =  X        TROVO  DOVE  E’  CRESCENTE   COS  A  =  (1  –  TG[2](A/2))  /  (1  +  TG[2](A/2)) MEDIO  M      SE  F(M)  =  0    ZERO  TROVATO
L’INTEGRALE  DEFINITO  CALCOLA  L’AREA  SOTTESA  DALLA  F    IN  [A  ;  B] |  X  =  X[2]  /  2        TROVO  Y  DI  QUESTI  PUNTI  SOSTITUENDO TG  A  =  (2TG(A/2)  /  (1  –  TG[2](A/2)) SE  F(M)  <>  0  PRENDO  LA  PARTE  DI  INTERV
TEOREMA  CAUCHY  DATE  G(X)  E  H(X)  CONTINUE  IN  [A  ;  B]  CHIUSO  E   |  √X  =  (2  √(X[3])  )  /  3          LA  LORO  X  NELLA  FUNZIONE  DI  PARTENZA  . SOMMA  E  DIFFERENZA IN  CUI  CADE  LA  SOLUZIONE
DERIVABILI  IN  ]A  ;  B[  APERTO    E  H1(X)  <>  0  PER  OGNI  X  DI  ]A  ;  B[  APERTO |  1/√X  =  2√X        GUARDO  COME  SONO  MESSI  RISPETTO  ALLA SEN  (A  +  –  B)  =  SEN  A  COS  B  +  –  SEN  B  COS  A METODO  SECANTI    
à  ESISTE  ALMENO  UN  C  DOVE  G1(C)  /H1(C)  =  (G(B)  –  G(A))  /(H(B)  –  H(A)) |  1/X  =  LN  |X|        CRESCENZA  DELLA  F  ,  E  CAPISCO  COSA  SONO COS  (A  +  –  B)  =  COS  A  COS  B  +  –  SEN  A  SEN  B XI+1  =  XI  –  F(XI)  ((XI  –  X0)  /  (F(XI)  –  F(X0)))
ROLLE    F(X)  CONTINUA  IN  [A  ;  B]  CHIUSO  E  DERIVABILE  IN  ]A  ;  B[  APERTO |  SENX  =  –  COSX 9)  SE  X  TENDE  A  +  –  INF  ,  TROVO  COME  VA   TG(A  +  –  B)  =  (TGA  +  –  TGB)  /(1  –  +  TGA  TGB) CONDIZ  NECESSARIAàF(X0)  F  SEC  (X0)  >0
SE  ACCADE  CHE  F(A)  =  F(B)  ESISTE  ALMENO  UN  C  DOVE  F1(C)  =  0 |  SEN  AX  =  (–  COS  AX)  /A        AD  INFINITO  SOSTITUENDO  DEI  VALORI   DUPLICAZIONE: METODO  TANGENTI    
LAGRANGE  O  DELLA  MEDIA  F(X)  CONTINUA  IN  [A  ;  B]  CHIUSO  E  DERIVAB |  COSX  =  SENX        ESTERNI  AL  GRAFICO SEN  2A  =  2  SEN  A  COS  A XI+1=  XI  –[F(XI)  /  F1(XI))]
IN  ]A  ;  B[  APERTO    ESISTE  ALMENO  UN  C  INTRNO  AD  [A  ;  B]  CHIUSO  DOVE |  1/COS[2]X  =  TGX 10)  TROVIAMO  CONCAVITA’  CON  DERIVATA COS  2A  =  COS[2]  A  –  SEN  [2]  A NECESSARIA  E  SUFF  à  F(X0)  F  SEC  (X0)  >0
F1(C)  =  (F(B)  –  F(A))  /  (B  –  A) |  1/SEN[2]X  =    –  COTG  X          SECONDA    POI  COME  PUNTO  8   TG  2A  =  2TGA  /(1  –  TG[2]A)
TORRICELLI  SIA  F  (T)  UNA  F  OTTENUTA  DA  f  (X)  CON  UN  CAMBIO  DI  VAR |  TGX  =  LN  |COSX| CONTINUITA’  SISTEMA  DI TRIPLICAZIONE NUMERI  COMPLESSI
E  INDICHIAMO  CON  f  (X)    (F  GRANDE)  L’AREA  SOTTESA  A    F(T)  COME   |  COTGX  =  LN|SENX| 1)  X0  APP  D  à  ESISTE  F(X0) SEN  3A  =  3  SEN  A  –  4  SEN[3]  A I  à  LETTERA    i      PARTE  IMMAGINARIA
|[A  ;  X]  (F(T)  DT)  CON  X  VARIABILE  IN  [A  ;  B]  CHIUSO            IPOTESI  f  (X)   |  E[X]  =  E[X] 2)  ESISTE  LIM[XàX0]F(X)  ED  E’  FINITO COS  3A  =  4  COS  [3]  A  –  3  COS  A PUO’  ESSERE  SCRITTO  IN  2  MODI  
CONTIUNA  IN  [A  ;  B]  CHIUSO  E  POSITIVA                TESI    F(X)  DERIVABILE  IN |  A[X]  =  A[X]  /LN  A 3)  LIM[XàX0]F(X)  =  X0 TG[3]  A  =  (3  TG  A  –  TG[3]  A)  /  (1  –  3  TG[2]  A) Z  =  X  +  I  Y            Z  =  P  (COS  A  +  I  SEN  A)
[A  ;  B]    E    F1(X)  =  f  (X)  PER  OGNI  X  DI  [A  ;  B]  CHIUSO |  1/√(1  –  X[2])  =  ARCSEN  X CALCOLARE  DOMINIO  FUNZIONE: COTG  3A  =  (COTG[3]A  –  3  COTG  A)  /   CON      A  =  ARGOMENTO  DI  Z  
WEIERSTRASS  IL  CONDOMIO  DI  UNA  F(X)  CONTINUA  IN  [A  ;  B]  CHIUSO   |  1/(1  +  X[2])=  ARCTG  X _  OGNI  DENOMINATORE  DEVE  ESSERE  DIVERSO  DA  ZERO /  (3  COTG[2]  A  –  1) A  =  ARCTG  (Y/X)        P  =  MODULO  DI  Z
ASSUME  IN  QUESTO  INTERVALLO  UN  MAX  E  UN  MIN  RELATIVI |  1/  SEN  X  =  LN  |TG(X/2)| _  RADICE  CON  INDICE  DISPARI  NON  HA  NESSUNA  CONDIZ BISEZIONE: SE  Z  =  X  +  IY    E    W  =  U  +  IV
|  SEN[2]X  =  (X  –  SENX  COSX)  /2 _  RADICE  CON  INDICE  PARI  à  RADICANDO    >=  0 SEN  (A/2)  =  +  –    √((1  –  COS  A)  /2) ADDIZIONE  Z  +  W  =  (X  +  U)  +  I  (Y  +  V)
APPLICAZIONI  INTEGRALI |  COS[2]X  =  (X  +  SENX  COSX)  /2 _  CON  UN  LOGARITMO  BISOGNA  FARE  UN  SISTEMA  A  3:   COS  (A/2)  =  +  –    √((1  +  COS  A)  /2) SOTTRAZIONE  Z  –  W  =  (X  –  U)  +  I  (Y  –  V)
_  AREA  DELIMITATA  DA  DUE  CURVE  IN  [A;B]  à  INT[A  ;  B](F(X)  –  H(X) REGOLE  D’INTEGRAZIONE        ARGOMENTO  >  0;  BASE  >  0;  BASE  DIVERSA  DA  1; TG  (A/2)  =  +  –    √((1  –  COS  A)  /  (1  +  COS  A)) MOLTIPLIC    Z  W  =  (XU  –  YV)  +  I  (XV  +  YU)
F(X)  F  CHE  STA  SOPRA      H(X)  F  CHE  STA  SOTTO |  N  PER  F(X)  =  N  PER  |  F(X)   _  CON  ESPONENZIALE  BASE  >0; WERNER DIVIS    Z  /  W  =  ((XU  +  YV)  /(U[2]  +  V[2]))  /  
_  VOLUME  SOLIDO  DI  ROTAZIONE  DI  UNA  F  INTORNO  ASSE  X  à SOSTITUZIONE: SEN  A  COS  B  =  (COS  (A  –  B)  –  COS(A  +  B))  /  2 /  I  ((YU  –  XV)  /  (U[2]  +  V[2]))
V  =  PIG  PER  INT[A  ;  B](F[2](X)) |  F(X)  =  |  (F(H(X))  PER  H1(X)) GEOMETRIA  ANALITICA: COS  A  COS  B  =  (COS  (A  +  B)  +  COS(A  –  B))  /2 RAD  QUAD  √  Z  =  +  –  √  ((√(X[2]  +  Y[2])  +X)  /2)
PER  PARTI:  |  F(X)  G(X)         CON  I  2  PUNTI    A(X1;Y1)    B(X2;Y2) SEN  A  COS  B  =  (SEN  (A  +  B)  +  SEN  (A  –  B))  /2 +  I  (√((√(X[2]  –  Y[2])  –  X)  /  2))        SE  Y  >=  0
APPLICARE  LA  DEFINIZIONE  DI  DERIVATA: SI  BATTEZZANO  LE  F  COME  FF   DISTANZA:    AB  =  √((X2  –  X1)[2]  +  (Y2  –  Y1)[2]) PROSTAFERESI IL  SECONDO  ADDENDO  CAMBIA  SEGNO
_  COME  DATI  DEVO  AVERE  LA  CURVA  E  LA  X  DEL  PUNTO   O  FDà  FF  PER  INTEG(FD) RETTA  PASSANTE:  (Y  –  Y1)  /  (Y2  –  Y1)  =  (X  –  X1)  /  (X2  –  X1) SEN  A  +  SEN  B  =  2SEN((A+B)/2)  COS((A–B)/2) SE  Y  <  0
_  SOSTITUISCO  LA  X  DI  P  NELL’EQUAZIONE  DELLA  CURVA  PER   MENO  INTEG(INTEG(FD)  PER   PUNTO  MEDIO:    XM  =  (X1  +  X2)  /2        YM  =  (Y1  +  Y2)  /2 SEN  A  –  SEN  B  =  2SEN((A–B)/2)  COS((A+B)/2)
       TROVARE  LA  Y  DI  P DERIV(FF)) TRASLAZIONE  ASSI  SISTEMA  DI    X  =  X  –  A  ;    Y  =  Y  –  B   COS  A  +  COS  B  =  2COS((A+B)/2)  COS((A–B)/2)
_  CALCOLO  LA  DERIVATA  DELLA  CURVA FF  =  QUELLA  +  FACILE  DA  DERIV ROTAZIONE  ASSI    SISTEMA  DI    X  =  X  COS  A  +  Y  SEN  A  ; COSA  –  COSB  =  –2SEN((A+B)/2)  SEN((A–B)/2)
_  SOSTITUISCO  X  DI  P  NELLA  DERIVATA  E  TROVO  L’  M  DELLA  TG  IN   FD  =  QUELLA  +  FACILE  DA  INTEG  Y  =  –  X  SEN  α  +  Y  COS  α LEGENDA
       QUEL  PUNTO ROTOTRASLAZIONE  ASSI  SISTEMA  DI     TEOREMI  TROGONOMETRICI 1)  √(F(X)  +  H(X))  à  F(X)  +  H(X)  TUTTO  SOTTO  
_  ORA  SOSTITUISCO  M,  XP,  YP  NELLA  EQUAZIONE  DELLA  RETTA   LIMITI  NOTEVOLI: X  =  X  COS  α  +  Y  SEN  α  –A    ;    Y  =  –  X  SEN  α  +  Y  COS  α  –  B C  =  CATETO    I  =  IPOTENUSA      AA  =  ANGOLO   RADICE
       GENERICA  PER  UN  PUNTO  E  TROVO  LA  TANGENTE  ALLA  CURVA. _  LIM[Xà0]  (SEN  X/  X)  =  1 AREA  TRIANGOLO ADIAENTE        AO  =  ANGOLO  OPPOSTO 2)  [N] √(F(X))    REDICE  ENNESIMA  DI  F(X)
_  LIM[Xà0](SEN  NX  /  KX)  =  N  /  K  (  |  X1(Y2  –  Y3)  +  X2(Y3  –  Y1)  +  X3(Y1  –  Y2)  |  )  /  2 L  =  LATO  QUALSIASI       3)  |F(X)|  à  VALORE  ASSOLUTO  DI  F(X)
PROPRIETA’  LIMITI: _  LIM[Xà0]  ((1–COSX)  /X)  =  0 TRE  PUNTI  SONO  ALLINEATI  SE TRIANGOLI  RETTANGOLI 5)  +  –  à  PIU  O  MENO        <>  à  DIVERSO
LIM[XàX0]  (F(X)  +  H(X))  =  LIM[XàX0](F(X))  +  LIM[XàX0](H(X)) _  LIM[Xà0]  ((1–COSX)  /X[2])  =    1/2 (X1(Y2  –  Y3)  +  X2(Y3  –  Y1)  +  X3(Y1  –  Y2))  =  0 1°  TRIGONOMETRIA  à  IN  UN  TRIANGOLO   6)  <=>    à  MINORE  O  MAGGIORE  O  UGUALE
LIM[XàX0]  (F(X)  X  H(X))  =  LIM[XàX0](F(X))  X  LIM[XàX0](H(X)) _  LIM[Xà0]  (TG  X  /  X)  =  1 RETTA  ESPLICITA  Y  =  MX  +  Q    IMPLICITA  AX+BY+C=0 RETTO      C  =  I  SEN(AA)    OPPURE  C  =  I  COS  (AO)   7)  LIM[Xà0]  (F(X)  /  N)  à  LIMITE  PER  X  CHE  
LIM[XàX0]  (C  PER  F(X))  =  C  PER  LIM[XàX0](F(X)) _  LIM[Xà0]  (ARCSEN  X  /X)  =  1 SE  PASSA  PER  L’ORIGINE  Q  E  C  SONO  NULLI 2  TRIGONOMETRIAàC1  =  C2  TG  (AO)        C1  =   TENTE  
LIM[XàX0]  (F(X)  /  H(X)]  =  LIM  (F(X))[XàX0]  /  LIM[XàX0](H(X)) _  LIM[Xà0]  (ARCTG  X  /X)  =  1 RETTA  GENERICA  NEL  P(X0;Y0)    Y  –  Y0  =  M(X  –  X0) C2  COTG  (AA) A  ZERO  DI  F(X)  FRATTO  N
LIM[XàX0]  (F(X)[N])  =  (  LIM[XàX0]  (F(X)  )[N] _  LIM[Xà  –  INF]  (A[X])  =  0 SE  PARALLELE  M1  =  M2    PERPENDICOLARI    M1  =  –  1  /M2 TRIANGOLO  QUALSIASI 8)  INT[A  ;  B]  F(X)    INTEGRALE  DA  A  A  B
LIM[XàX0]  (A[F(X)])  =  A[LIM[XàX0]  (F(X))] _  LIM[Xà0]  ((LOG[A]  (1+X))/X)  =  1/  LN  A DISTANZA  TRA  P(X0;Y0)    E  RETTA  AX+BY+C=0  : AREA  =  SEMIPRODOTTO  DI  DUE  SUOI  LATI   L    INTEGRALE  E’  ANCHE  INDICATO  CON    |F(X)
LIM[XàX0]  (LOG[A](F(X))]  =  LOG[A]  (LIM[XàX0]  (F(X))) _  LIM[Xà0]  ((LN(1+X))  /  X)  =  1    |  (AX0  +  BY0  +  C)  /  √(A[2]  +  B[2])  | PER  IL  SENO  DELL’ANGOLO  TRA  ESSI   9)  X[3]    X  ALLA  TERZA        (F(X)  +  G(X))[3]  LA  
_  LIM[Xà0]  ((E  [X]  –  1)  /  X)  =  1 RETTA  PERPENDICOLARE  AD  UNA  RETTA  Y  =  M1X  +  Q COMPRESO  (2  LATI  QUALSIASI) SOMMA  
EQUAZIONI  DIFFERENZIALI    DI  ORDINE  N  à  F(X,  Y,  Y1,  Y2,  …,  YN)  =  0 _  LIM[Xà+  –  INF]  ((1+1/X)  [X]  )  =  E        E  PASSANTE  IN  P  (X1,Y1)    à    Y  –  Y1  =  (–1/M1)(X  –  X1) DEI  SENI  à  L  /  SEN  (AO)    E’  COSTANTE  PER   ELEVATA  ALLA  TERZA            X[N+1]      ALLA    N  +  1
HA  COME  INCOGNITA  UNA  Y  =  F(X)  CHE  CREA  UN  LEGAME  TRA  LA _  LIM[Xà+INF]  ((X  LN(1+1/X))  =  1 ASSE  DEL  SEGMENTO  AB      A(X1;Y1)  B(X2;Y2) OGNI  LATO 10)  Y1      F1(X)    DERIVATA  PRIMA        F2(X)    
VAR  X  LA  F    Y    E  LE  N  DERIVATE.    DIREMO  CHE  Y  =  F(X)  E’  UNA  SOLUZ _  LIM[Xà0]  (TG  NX  /  KX)  =  N/K Y  –  (Y1  +  Y2)/2  =  ((X2  –  X1)  /  (Y2  –  Y1))  (X  –  (X1  +  X2)  /2) DELLE  CORDE  à  L  /  SEN  (AO)  =  DIAMETRO   DERIVATA  SECONDA
O  INTEGRALE  SE  PER  OGNI  PUNTO  DELL’INTERVALLO  CONSIDERATO   _  LIM[Xà0]  ((1  +  X)  [1/  X])  =  E CIRCONFERENZA:  X[2]  +  Y[2]  +  AX  +  BY  +  C  =  0 CIRCONFERENZA  CIRCOSCRITTA 11)    3  F(X)  G(X)        3  PER  F(X)  PER  G(X)
PROBLEMA  DI  CAUCHY  RISOLVENDO  L’EQ  DIFF  SI  TROVA  LA _  LIM[Xà  INF]  (COS  X  /  X)  =  0 CENTRO  C(X0;Y0)  X0  =    –  A  /  2      Y0  =  –  B  /  2 DEL  COSENO  à  L1[2]  =  L2[2]  +  L3[2]  – 12)    1  /  (  3  √(F(X)  )    +  X          1  FRATTO  (3  PER  LA  
SOLUZIONE  (O  INTEGRALE)  GENERALE    CHE  HA  N  COSTANTI _  LIM[Xà  INF]  (SEN  X  /  X)  =  0 RAGGIO  =  1/  2  PER  (√(A[2]  +  B[2]  –  4C))    OPPURE –  2L1L2  COS  (ANGOLO  TRA  L1  E  L2) RADICE)    TUTTO  PIU  X
ARBITRARIE  PARI  ALL’ORDINE  DELL    EQ          PER  TROVARE  UNA  SOLUZ _  LIM[Xà  INF]  (LN  X  /  X)  =  0 RAGGIO  =  √(X0[2]  +  Y0[2]  –  C) DELLE  PROIEZIONI  à  L1  =  L2  COS(ANGOLO   13)  LOG[A]  (NX)      LOG  IN  BASE  A  DI  (N  PER  X)
PARTICOLARE  BISOGNA  AVERE  N  ALTRI  DATI    à  PRIMO  ORDINE  :   _  LIM[Xà  INF]  (E  [X]  /  X)  =  1 ELLISSE:  CENTRO  C(X0;Y0)  ASSI  //  AI  CARDINALI TRA  L1  E  L2)  +  L3  COS  (ANGOLO  TRA  L2  E  L3) 14)  N!    à  FATTORIALE  DI  N  
Y1  =  F(X,  Y)    E    Y(X0)  =  Y0        SEC  ORDINE  Y2  =  F(X,  Y,  Y1)    E    Y(X0)  =  Y0 _  LIM[Xà  +  INF]  ((1  +  A/X)[X])  =  E[A] ((X  –  X0)[2]  /2)  +  ((Y  –  Y0)[2]  /2)  =  1
E    Y1(X0)  =  Y1(0)        ECC    ECC _  LIM[Xà  +  INF]  ((1  +  A/X)[NX])  =  E[NA] IPERBOLE  EQUILATERA:  X[2]  –  Y[2]  =  A[2] SUCCESSIONI  
DEL  PRIMO  ORDINE     _  LIM[Xà  –  INF]  ((1  –  1/X)[X])  =  1  /E RIFERITA  AGLI  ASINTOTI:  XY  =  K       AN  E’  SUCCESS  INFINITA    SE  ESISTE  UNA  F  
F(X,  Y,  Y1)  =  0    CON  SOLUZ  GENERALE  Y  =  F(X,  K)    PER  OGNI  VALORE   PARABOLA  :  INSIEME  DEI  PUNTI  EQUIDISTANTI   BIUNIVOCA  TRA  AN  E  INSIEME  N
DI  K  SI  HA  UNA  SOLUZ  PARTICOLARE    Y  =  F(X,  K0)     PROPRIETA’  LOGARITMI    : DA  PUNTO  (FUOCO)  E  RETTA  (DIRETTRICE) »  AN  CONVERGE  AL  NUMERO  FINITO  B  SE
DEL  TIPO  Y1  =  F(X)    à  DY  /  DX  =  F(X)    à    DY  =  F(X)  DX        ORA  SI   1)  LOG[A](B  PER  C)  =  LOG[A]B  +  LOG[A]C 1)  CON  CONCAVITA  VERSO  ALTO  O  BASSO:   LIM[N  à  +  INF]  (AN)  =  B
ITEGRA  PER  SEMPLIFICARE  DIFFERENZIALE    à  Y  =  G(X)  +  C 2)  LOG[A](B/C)  =  LOG[A]B  –  LOG[A]C Y  =  AX[2]  +  BX  +  C        ASSE  SIMM  X  =  –  B  /2A       »  AN  E’  POSITIVAMENTE  DIVERGENTE  SE  
A  VAR  SEPARATE    A(X)  DX  +  B(Y)  DY  =  0      SI  RISOLVE  INTEGRANDO   3)  LOG[A](B[K])  =  K  PER  LOG[A]B SE  A  <  0  CONCAVITA  VERSO  IL  BASSO     LIM[N  à  +  INF]  (AN)  =    +  INF
ENTRAMBE  LE  PARTI  SEPARATAMENTE  SECONDO  X  E  Y 4)  LOG[A]([K]√(B)  =  (LOG[A]B)  /  K VERTICE  V  (–  B/2A;  (–B[2]  +  4AC)  /4A)     »  AN  E’  NEGATIVAMENTE  DIVERGENTE  SE
A  VAR  SEPARABILI    C(X)  D(Y)  DX  +  E(X)  G(Y)  DY  =  0      SI  DIVIDONO  LE   5)  LOG[A]A  =  1                      LOG[A]1  =  0 FUOCO  F(–B/2A;  (1–B[2]  +  4AC)/4A) LIM[N  à  +  INF]  (AN)  =    –  INF
VAR  DIVIDENDO  ENTRAMBI  I  MEMBRI  PER    D(Y)E(X)  (D(Y)  <>  0       CAMBIO  DI  BASE:  B  =  NUOVA  BASE DIRETTRICE    Y  =  (–  1  –  B[2]  +  4AC)  /  4AC »  AN  E’  DIVERGENTE  SE
E(X)  <>  0)    à  C(X)  /  E(X)    DX    +    G(Y)  /  D(Y)    DY    =  0 LOG[B]N  =  (LOG[A]N)  /  (LOG[A]B) 2)  CONCAVITA  VERSO  DESTRA  O  SINISTRA LIM[N  à  +  INF]  (AN)  =    INF
LINEARI  PRIMO  ORD    Y1    +    A(X)Y  =  B(X)    SI  RISOLVE  CON  FORMULA X  =  AY[2]  +  BY  +  C      ASSE  SIMM  Y  =  –  B  /  2° »  AN  E’  INDETERMINATA  SE  NE  DIVERGENTE
Y  =  E  [  |  A(X)  DX  ]      I  (B(X)  E  [  –|A(X)  DX  ]    DX  )    +  C PROPRIETA’  ESPONENZIALI: SE  A  <  0  CONCAVITA  VERSO  SINISTRA NE  CONVERGENTE
SEMBRA  COMPLICATO,  MA  NON  LO  E’ 1)  A[X]  PER  A[Y]  =  A[X  +  Y] VERTIVE  V((–  B[2]  +  4AC)  /4A  ;  –  B  /2A)
SE    Y1  =  A(X)Y      à          Y  =  C  PER  E  [  |  A(X)  DX  ] 2)  A[X]  /  A[Y]  =  A[X  –  Y] FUOCO  F((1  –  B[2]  +  4AC)  /4A;  –  B  /2A) PROGRESSIONI
DEL  SECONDO  ORDINE 3)  (A[X])  [Y]  =  A[XY] DIRETTRICE    X  =  (–1  –  B[2]  +  4AC)  /  4A AN  =  ENNESIMO  TERMINE    AN+1  =  TERMINE  
DEL  TIPO    Y2  =  F  (X)  à  DOPPIA  INTEGRAZIONE  à  U(X)  +  C1  +  C2 4)  (AB)[X]  =  A[X]  PER  B[X] SUCCESSIVO  AL  TERMINE  ENNESIMO
5)  (A/B)[X]  =  A[X]  /  B[X] STUDIO  FUNZIONI  2  VARIABILI PROGRESSIONE  ARITMETICAàPER  OGNI  
COMBINATORIO  E  PROBABILISTICO 1)  IL  DOMINIO  E’  UN  SOTTOINSIEME  DI  R[2] N  >  0        AN+1  –  AN  =  D  COSTANTE  (RAGIONE)
PERMUTAZ  SEMPLICI:    POSSIBILI  COMBINAZIONI  DI   TRASFORMAZIONI  GEOMETRICHE QUINDI  SI  DETERMINA  STUDIANDO  FIGURE D  =  (AN  –  A1)  /  (N  –  1)
N  OGGETTI  TUTTI  DIVERSI    à  N!    (N  FATTORIALE) X1  E  Y1  INDICANO  I  NUOVI  PUNTI   PIANE               àGLI  ELEMENTI  SONO  EQUIDISTANTI
ES.  ANAGRAMMA  DI  “LIBRO”  =  5!  =  5X4X3X2X1  =  120 DOPO  LE  TRASFORMAZIONI 2)  LE  DERIVATE  SI  CALCOLANO  SECONDO  X  O  Y à  LA  SOMMA  DEI  TERMINI  EQUIDISTANTI  
PERMUTAZ  CON  RIPETIZ:    COME  SOPRA  MA  GLI  N   TRASLAZIONE  DI  VETTORE  V  (X0;  Y0) CONSIDERANDO  L’ALTRA  VARIABILE  COME  UNA DAGLI  ESTREMI  E’  COSTANTE  
OGGETTI  NON  TUTTI  DIVERSI  à  N!  /  N1!  X  N2! X1  =  X  +  X0        Y1  =  Y  +  Y0 COSTANTE    F1X  à    DERIV  PRIMA  RISPETTO  X PROGRESSIONE  GEOMETRICAàPER  OGNI
CON  N1  E  N2  UGUALI  AL  NUMERO  DI  RIPETIZIONE SIMMETRIA  CENTRALE    C  (XC  ;  YC) F2XY  à  DERIV  SEC      PRIMA    RISP  X  POI  RISP  Y N  >  0  AN+1  /  AN  =  Q  COSTANTE  (RAGIONE)  
DEGLI  ELEMENTI      ES.  “MATEMATICA”  10!  /  2!  3!  2! X1  =  2XC  –  X        Y1  =  2YC  –  Y 3)  PER  TROVARE  GLI  EVENTUALI  PUNTI   Q  =  [N–1]√(AN  /  A1)      SE  Q  >  1  à  PROGRES
DISPOSIZ  SEMPLICI:  POSSIBILI  RAGGRUPPAMENTI  DI  K ROTAZIONE        CENTRO  IN  O  (0  ;  0) DI  MAX  O  MIN  TROVO  DOVE  SI  ANNULLANO   CRESCENTE      SE  Q  =  1  PROG  COSTANTE  
ELEMENTI  PRESI  DAGLI  N  POSSIBILI  SENZA  RIPETIZIONI   X1  =  X  COS  A  –  Y  SEN  A ENTRAMBE  LE  DERIVARE  RISPETTO  X  E  Y  CON SE  Q  <  1  E  >  0  PROG  DECRESCENTE
à  N  (N—1)  (N—2)  …...  (N  –  K+1)            K  <=  N Y1  =  X  SEN  A  +  Y  COS  A SISTEMA  DI  2    à  F1X  =  0    &    F1Y  =  0         à  IL  PRODOTTO  DEI  TERMINI  EQUIDISTANTI  
DISPOSIZ  CON  RIP:  COME  SOPRA  MA  OGNI  ELEMENTO CENTRO  IN  C  (XC  ;  YC)  ANGOLO  A 4)  PER  CAPIRE  COSA  SONO    SI  USA   DAGLI  ESTREMI  E’  COSTANTE
PUO  ESSERE  RIPRESO  PIU  VOLTE  à    N[K]          K  <=>  N X1=(X  –  XC)COSA  –  (Y  –  YC)SENA+XC HESSIANO  à    H  =  F2XX  PER  F2YY  –  F2XY
COMBINAZIONI  SEMPLICI:  POSSIBILI  GRUPPI  DI  K   Y1=(X–XC)SENA  +  (Y  –  YC)COSA  +  YC POI  LO  CALCOLO  NEI  PUNTI  TROVATI  E  SE: SERIE
ELEMENTI  DEGLI  N  POSSIBILI  NEI  QUALI  L’ORDINE  NON TRASLAZIONE    X1  =  X  +  C1   _  SE  MIN  DI  0  à  PUNTO  DI  SELLA SERIE  S  DATA  DALLE  SOMME  PARZIALI  DEI  
CONTA  à  N!  /  (K!  (N  –  K)  !  )          K  <=  N Y1  =  Y  +  C2      C1  =  SPOSTAMENTO _  SE  MAGG  DI  ZERO  E  F2XX  NEL  PUNTO  >  0 TERMINI  DELLA  SUCCESSIONI  AN      S1  =  A1
COMBINAZ  CON  RIP:  COME  SOPRA  MA  OGNI  ELEMENTO ORIZZONTALE        C2  =  VERTICALE      àMINIMO  RELATIVO S2  =  A1  +  A2  ...  SN  =  A1  +  A2  +  …  +  AN
PUO  ESSERE  RIPETUTO  PIU  VOLTE    à    K  <=>  N     OMOTETIA    CENTO  IN  O  (0  ;  0) _  SE  MAGG  DI  ZERO  E  F2XX  NEL  PUNTO  <  0 S  =  LIM[N  à  +  INF]  (∑  [I  =  1  ;  +  INF]  (AI  ))
(N  +  K  -­‐-­‐  1)  /  (K!  (N  –  1)  !  ) X1  =  KX      Y1  =  KY            àMASSIMO  RELATIVO SE  S  E’  FINITO  =  CONVERGENTE
PROBABILITA  CLASSICA:  CASI  FAVOREVOLI  /  POSSIBILI CENTRO  IN  C  (XC  ;  YC) _SE  UGUALE  A  0  à  NON  SI  SA SE  S  E’  +  O  –  INF  =  DIVERGENTE
EVENTI  INCOMPATIBILI:  LA  LORO  INTERSEZIONE  E’  VUOTA   X1  =  K(X  –  XC)  +  XC    Y1  =  K(Y  –  YC)  +  YC SE  S  E’  INDETERMINATO  =  INDETERMINATO
P(E1  U  E2)  =  P(E1)  +  P(E2) INTEGRAZIONE  NUMERICA SERIE  GEOMETRICA  CORRISPONDE  AD  UNA
COMPATIBILI:  P(E1  U  E2)  =  P(E1)  +  P(E2)  –  P  (E1  INTER  E2) PROPRIETA’  INSIEMI CALCOLARE  APPROSSIMATIVAMENTE PROGRES  GEOMETRICA
PROBABILITA  CONDIZIONATA:  P  DI  E2  DATO  CHE  SI  E’  GIA   A  U  B  =  B  U  A          A  ∩ B  =  B  ∩ A L’INTEGRALE  DEFINITO  DI  F  DA  A  A  B SN  =  A1  (1  +  Q  +  Q[2]  +  …  +  Q[N–1])
VERIFICATO  E1  à    P(E1  /  E2)  =  P(E1  INTERS  E2)  /  P(E1) (A  U  B)  U  C  =  A  U  (B  U  C)         IN  ORDINE  DAL  MENO  AL  PIU  PRECISO SE  –1  <  Q  <  1      S  =  A1  /(1  –  Q)  
BAYES:  LA  PROB  CHE  L’EVENTO  E  SIA  STATO  CAUSATO  DA (A  ∩  B)  ∩  C  =  A  ∩  (B  ∩  C)         N  =  NUMERO  INTERVALLI SE  Q  >=  1    S  DIVERGENTE              SE  Q  <  –1  S  
UNA  DELLE  SUE  N  POISSIBILI  CAUSE  H   A  U  (B  ∩ C)  =  (A  U  B)  ∩  (A  U  C) H  =  (B  –  A)  /N)  =  AMPIEZZA  INTERVALLO DIVERGENTE            SE  Q  =  –1S  INDETERM
P(H1/E)  =  P(H1)  P(E/H1)  /  (P(H1)  P(E/H1)  +  P(H2)  P(E/H2)) A  ∩  (B  U  C)  =  (A  ∩  B)  U  (A  ∩  C)   METODO  RETTANGOLI  DIVIDERE  L’AREA   MENGOLI  LIM[N  à  +  INF]  (1  –  1  /(N  +  1)
DOVE  AL  DENOMINATORE  C’E  UN  ADDENDO  PER  OGNI NOT  (A)    =  A  NEGATO  =  NON  A IN  N  RETTANGOLI  CON  L’ALTEZZA   CONVERGE  A  1
POSSIBILE  CAUSA  DI  E NOT  (AB)  =  NOT  (A)  +  NOT  (B) DELLA  F  IN  UNO  DEGLI  ESTREMI       RIEMANN    S=1+1/2[A]+1/3[A]+1/N[A]
PROVE  RIPETUTE    (BERNOULLI) NOT  (A+B)  =  NOT  (A)  NOT  (B) SE  NEL  PRIMO  ESTREMO: SE  A  >  1  DIVERGEN    SE  A  <  1  CONVERG
N  PROVE  TUTTE  UGUALI  IN  CUI  LA  PROB  DI  SUCCESSO  E   (H  (F(A)  +  F(X1)  +  F(X2)  +  …  +  F(XN–1)) SERIE  DI  TAYLOR  DATA  F(X)  DEFINITA  E  
INSUCCESSO  E’  UGUALE  INOGNI  PROVA  à  CALCOLA  LA SE  NEL  SECONDO  ESTREMO: INDEFINITIVAMENTE  DERIVABILE  IN  [A  ;  B]
PROBABILITA  CHE  SU  N  PROVE  CI  SIANO  K  SUCCESSI (H  (F(X1)+F(X2)+…+F(XN–1)+F(B)) E  PRESI  DUE  PUNTI  X0,  X=X0  +  ∆X      SI  PUO
P  =  PROB  SUCCESSO      (1  –  P)  =  PROB  INSUCCESSO METODO  TRAPEZI  DIVIDERE  IN  N  TRAPEZI TROVARE  IL  VALORE  DI  F  NELLE  X  DI  [A;  B]  :
PK  =  (N    K)  P[K]  (1  –  P)[N  –  K]                (N      K)  à  CORRISPONDE   RETTANGOLI  SOSTITUENDO  ALLA  F    LE   F(A)  =  F(X0)+(X–X0)  F1(X0)  +
ALLA  FORMULA  DELLE  COMBINAZIONI  SEMPLICI CORDE  FORMATE  TRA  GLI  ESTREMI  DI  OGNI ((X–X0)[2]  /2!)  F2(X0)  +…..+
INTERVALLO  (LATI  OBLIQUI  TRAPEZI) +  ((X–X0)[N]/N!)  FN(X0)
(H  (((F(A)  +  F(B))/2)  +  F(X1)  +  …  +  F(XN–1)) N  =  GRADO  DI  APPROSSIMAZIONE
METODO  PARABOLE  APPROSSIMARE  LA  F
CON  ARCHI  DI  PARABOLA        N  DEVE  ESSERE  
PARI  QUINDI  SI  INDICA  CON  2N
(H  /3)(F(A)  +  F(B)  +  2(F(X2)  +  F(X4)  +  F(X2N–2))  +
+  4(F(X1)  +  F(X3)  +  …  +  F(X2N–1)))          CHIAMATA  
FORMULA  DI  CAVALIERI  –  SIMPSON

www.megabiglie`nomatemadca.it